زرتشتیان، ب تاریخی، ملی، طبیعی و دینی، جشنهایی در یک سال خورشیدی بر پا می دارند. از گروه جشن های ملی، نوروزجلوه ی ویژه ای دارد، زیرا شروع سال نو را گزارش میدهد و هنگام شکفتن جوانه ها و بالندگی طبیعت نیز می باشد.

در باور زرتشتیان، نوروز که از آن فروهردر گذشتگان است که از ده روز پیش از نوروز برای سر زدن به بستگان خود به سوی آنها خواهند آمد. به همین انگیزه در پایان اسفند ماه هر سال جدید، برکت و بهروزی رابه بازماندگان پیشکش کنند. سپس در نخستین روز سال نو، به اتشکده ها یا نیایشگاه می روند تا روز و سال نو را با یک دلی و همبستگی در کنار نور و روشنایی، اهورامزدا را نیایش کنند.

جشن مهرگان: در روز مهر از ماه مهر برگزار می شود. در بیان تاریخی پیروزی فریدون بر ضحاک تازیو ستمگر  را به همراه دارد و از سوی دیگر آغاز زمستان را درگاه شماری باستانی ایران گزارش می دهد.

«مهر را مى ستاييم / كه داراى كشتزارهاى فراخ است / و به سرزمين هاى ايرانى رامش و آسايش مى بخشد / و نگران پناهگاه ستوران است / مهر را مى ستاييم / بلندبالايى كه بر فراز برج ايستاده ...»

جشن چله: بزرگترین شب سال و اخرین روز ماه اذر است. شادمانی مردم در ان شب برای بلند تر شدن روزها و افزایش روشنایی و زایش مهر (نور خورشید) است. 

جشن سده : یادگار مهار اتش به گزارش شاهنامه فردوسی است. در شامگاه روزدِ دهم بهمن.

جشن اسفنگان : روز سپندارمز از روز اسفند است. احترام ویژگی های فداکاری، فروتنی و مهربانی مادر، جشن ویژه ای در روز مادر بر پا می گردد.

جشن گاهنبارها: جشن فصلی و مربوط به زندگی کشاورزان و دامپروری هستند که فرهنگ ایران باستان شکل گرفته اند و شش مرحله در سال برگزار می شود زرتشتیان در هر مرحله ی گاهنبار، پنج روز به دادودهش می پردازند و با گردهم ایی در این جشن ها، داده های افریدگار را میستایند.