تخت جمشید: جایی است که اسم اصلییش پارسه بوده.( هم ارگ و هم شهر) دوره ی هخامنشیان این نام رایج بوده و در کتیبه ها هم امده، ولی بعد که هخامنشیان بر افتادن و شهر هم از بین رفت به خاطر این که نمیتوانستند کتیبه هاشون رو بخوانند این نام و خاطره هخامنشیان کم کم فراموش شد. در زمان ساسانیان این ناحیه را به خاطر موقعیتش سد ستون مینامیدند بعدها چون خاطرات هخامنشیان از یک طرف فراموش شده بود از طرف دیگر ایرانیان جمشید رو نمونه ی اعلای سازندگی و شکوه شاهی میدانستند و میگفتند که تختش رو نمایندگانش بر میدارند و از یه جایی به جای دیگر می بردند و این را هم به طور بارز در تخت جمشید صدق میکنه. این ناحیه رو به عنوان تخت جمشید خواندند. که از هزار سال پیش نام مرسومی شده.

جایگاه شهر پارسه: در حدود سال 518 قبل از میلاد داریوش بزرگ صخره ی بزرگی را در حدود شمال غرب کوه مهر یا کوه رحمت برگذید، تا کوشک شاهانه ی بر روی ان بنا نهند. داریوش و پسرش خشایار شاه و پسر زاده اش اردشیر یکم هخامنشی بناهای باشکوه تخت جمشید را به تبعید بر ان بر پا داشتند.

گوید خشایار شاه: انچه را که پدرم بنا نهاد من نگهداری کردم و کاری دیگر بر ان افزودم، انچه من بنا کردم و انچه پدرم بنا کرد همه به خواست اهورا مزدا بود.